Αθήνα

Συνήθως άμα με πιάνει, κλείουμε μες το δωμάτιο μου ώσπου να μου περάσει. Πόψε επνίουμουν σπίτι τζιαι έπια τη μοτόρα τζιαι έφυα. Destination unknown.
Εκατέβηκα τη Βασιλίσσης Σοφίας τζιαι έμπηκα προς Κολωνάκι.
Σόλωνος. Δκυο ομάδες των ΜΑΤ ανεβαίνουν την Σόλωνος περνώντας ανάμεσα στις "εκδιδόμενες". Κάπου ανάμεσα ένα τζιαινούρκο BMW Χ5 κόφκει την κυκλοφορία για να φορτώσει κοπέλα που το πεζοδρόμιο.
Πατησίων. Μπροστά που το Πολυτεχνείο δκυο ξένοι δέρνουν έναν άλλον. Δίπλα ο παράδρομος γεμάτο πρεζάκια. Περιφέρουνται άσκοπα μες το δρόμο, άλλοι πλωμένοι πας το πεζοδρόμιο.
Σταδίου. Έναν RX8 ή "ψουμνίζει" έναν ξένο, ή ψουμνίζει που τον ξένο, μπροστά που το Notos. Άρκεψε να ψιλοβρέshει.
Σύνταγμα. Standard πόστο μέρα-νύχτα τα McDonalds γεμάτα.
Μετά επήα που το νέο μουσείο της Ακρόπολης, έφκηκα που πίσω στον πεζόδρομο τζιαμέ στο Ηρώδειο τζιαι εκατέβηκαν τον ως το Θησείο. Τι ωραία! Πουπάνω να φαίνεται ο Παρθενώνας φωτισμένος τζιαι η βροχή έκαμεν τα δέντρα να αφήκουν τις μυρωδκιές τους. Ζευκαρούδκια ποτζί ποδά να φιλιούνται τζιαι ένα ζευκάρι ηλικιωμένοι κάθουνται έξω σε ένα τραπεζάκι τζιαι μιλούν. Ζηλεύκω.
Μοναστηράκι, Αθηνάς, το round about της Ομόνοιας εννοείται γεμάτο κόσμο τζιαι ας βρέshei, ξανά Σταδίου τζιαι δρόμος προς το σπίτι. Τούτη εν Αθήνα, τούτη εν η Ελλάδα. Με τα καλά της, με τα κακά της, με τα πάνω της τζιαι με τα κάτω της. Τζιαι είμαι σίουρος εννάν δύσκολο κάποια στιγμή που εννά πρέπει να την αφήκω.
Εγώ, σε μια πόλη 5 εκατομυρίων, πιο μόνος από ποτέ...

Ο ναυαγός

Ταξίδεψα όσο βαθύτερα μπορούσα μεσ' στις μέρες
είδα γαλέρες, ψετοπαντιέρες
και καπετάνιους που κερδίζουν τη ζωή τους με φοβέρες
λέρες,
και τώρα ξέμεινα, εδώ που στέκονται αιώνια ακίνητες οι μέρες.....

Είχα ξεχάσει πια ότι έψαχνα να βρω κάποια πατρίδα
ώσπου σε είδα
σαν να μην είχες δει ποτέ σου ναυαγό

Εγώ ήθελα απλώς να πιω λίγο νερό μα εσύ διψούσες
για τον απέραντο βαθύ ωκεανό
όλο ρωτούσες
αν πέρασα απ' την ήπειρο των Μάγων
αν ξέρω να διαβάζω τον καιρό

Λίγο πριν χάσω τις αισθήσεις μου πριν να παραδοθώ
σε ρώτησα ποιοι μένουνε εδώ
κι εσύ μου απάντησες μέσα από τον καπνό
κοιμήσου τώρα έχουμε καιρό
Εδώ είναι το νησί των λωτοφάγων

Σ' ένα δωμάτιο με νεράιδες κάτι χρώματα
μέσα από σήραγγες περνάγαμε και βγαίναμε
σ' ένα υπόγειο ωκεανό
σε μια βάρκα οι ψυχές αλλού τα σώματα
κι ένα βαρκάρη που όλο βιάζεται
Θεέ τι να πω
Αφήστε με ακόμα λίγο εδώ παρακαλώ
Εκατομμύρια σταλακτίτες σ' ουρανό χρυσή βροχή
και σταλαγμίτες κατ' εικόνα ομοιώματα πλανήτης Γη

Είχα ξεχάσει πια τι έψαχνα να βρω

Αυτή είναι η γη των λωτοφάγων

Στίχοι: Παύλος Παυλίδης
Μουσική: Παύλος Παυλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Ξύλινα Σπαθιά

Επειδή τωρά στην Κύπρο εν βρίσκω ώρα να κάτσω να γράψω στο blog, απλά παραθέτω τους στίχους του τραγουδιού που εκόλλησα μαζί του τις τελευταίες μέρες και ακούω συνέχεια. Φαίνεται τζιαι εγώ κάπου εναυάγησα τζιαι εξίασα τι ψάχνω.

Τι ωραίο πράμα να βρέχει τζιαι να οδηγάς μόνος σου ακούοντας μουσική, έννεν?