Σάββατο, 20 Μαρτίου 2010

Με νανουρίζει μια στριμμένη μελωδία...

Έχει κάποιους ανθρώπους που εν τόσο καλοί, που καταντούν θύματα. Υπάρχουν τζιαι κάποιοι άλλοι ανθρώποι που εν τόσο μαλάκες, που εκμεταλλεύκουνται τούτους τους καλούς ανθρώπους ως τζιαμέ που εν πάει. Τζιαι εσένα που τα θωρείς τούτα που πόξω, νευριάζει σε τούτη η κατάσταση τζιαι τζείνος που τα ακούει πάλε εν τζιαι εν ο μαλάκας, αλλά εν ο καλός ο άνθρωπος που του φωνάζεις γιατί αφήνει να τον εκμεταλλεύκουνται. Ντάξει τζιαι 'γω βρέθουμε πολλές φορές να κάμνω πράματα που ούτε θα έπρεπε τζιαι ούτε έχω καμιά υποχρέωση να τα κάμω, αλλά όι να μου πιαν τζιαι τον κώλο μου!


1 σχόλιο:

miss psarokokalo είπε...

εβλεπα μια ταινια χτες κ εκανα παρομοιες σκεψεις.
δεν ξερω αν σου αρεσουν τα κοινωνικα, "tony" λεγεται.