Πέμπτη, 20 Ιανουαρίου 2011

Τείχη

Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.


5 σχόλια:

Ουφ! είπε...

μου αρέσει πολύ αυτό το ποίημα...

Μόχα είπε...

Εκλείστηκες τζιαι εσύ έξω?

Ουφ! είπε...

ναι... αλλά πάντα πίστευα ότι τα τείχη δεν τα έκτισε κάποιος... ή τα έχεις ή δεν τα έχεις!

Μόχα είπε...

Η ποινή σου εν κομμένη με λλία λόγια. Κοίτα, κάποιες φορές εν τζιαι βρίσκω το τόσο κακό. Κάποιες άλλες όμως εν βασανιστικό.

Ουφ! είπε...

συμφωνώ!